สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระราชทานสัมภาษณ์แก่กลุ่มนักข่าวหญิงจากสกุลไทย ฉบับที่ ๒๖๑๔–๒๖๑๙ โดยตรัสถึง สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ด้วยความห่วงใยพระอาการประชวร อันเกิดจากการทรงทุ่มเทพระวิริยะในการจัดทำวิทยานิพนธ์ จนส่งผลต่อสุขภาพพระวรกาย ความตอนหนึ่งว่า
   “…ทีนี้แกไม่ได้นอนนะ ทำงานเขียนเทซิส (วิทยานิพนธ์) รู้เลย เพราะวันหนึ่งฉันนอนไม่หลับทั้งคืน แม่น้อยหลอกแม่ว่าหลับ เอาที่ทาแก้มมาทา ทีนี้ทาไม่เป็น ทาห้อยไป ก็ว่า ‘เอ๊ะ แก้มอะไรมันแดงมาถึงตรงนี้ ห้อยมาลูกคางนี่’ คือฉันเห็นว่าหน้าซีด ก็บอกว่า ‘แม่น้อยนี่ไม่ไหวแล้ว นี่ไม่นอนอีกแล้วใช่ไหม’ เขาบอกว่า เขานอนได้ เขาหลับพอ
   นี่วันหนึ่งจับได้ เลยบอกว่า ‘ไม่ไหว น้อย ขืนนอนน้อยอย่างนี้ วันละ ๕ ชั่วโมงไม่ไหว อายุสั้นตาย เพราะว่าจะทำงานเต็มที่’
แล้วเห็นพ่อแม่ยังกินข้าวไม่เสร็จ จะอยู่กับพ่อแม่จนเสร็จแล้วถึงจะลงไปพัก เพราะรู้สึกว่า ทั้ง ๆ วันที่ไม่ได้เฝ้า ก็อยากจะได้เฝ้าบ้างทั้งสองคน พอพบพ่อแม่แล้ว พ่อแม่กินเสร็จแล้วถึงจะทูลลา ต้องดึก
   ต่อจากนั้นเขาก็ทำงาน เขียนเทซิส นอนตี ๒ อะไรอย่างนี้ และพอย่ำรุ่งครึ่งก็ตื่น บอก ‘ไม่ไหว แม่น้อยซีดแล้ว’ เมื่อนอนไม่พอก็เหนื่อย เพลีย ก็กิน กินเสียมาก เพื่อจะได้มีแรง…”
   แม้พระองค์ทั้งสองต่างมีพระราชภารกิจเป็นอันมาก และไม่ค่อยมีโอกาสได้พบกันบ่อยครั้งนัก แต่ในฐานะพระมารดา พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงใส่พระทัย สังเกตเห็นพระอาการผิดปกติของพระราชธิดาด้วยความห่วงใยยิ่ง
  และในฐานะพระธิดา สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้าฯ ก็ทรงปรารถนาจะได้อยู่เฝ้าเสด็จพ่อและเสด็จแม่เสวยพระกระยาหารจนเรียบร้อย แม้จะเป็นยามดึกแล้วก็ตาม เพื่อใช้เวลาร่วมกับทั้งสองพระองค์
  นับเป็นเรื่องราวแห่งสายสัมพันธ์ระหว่างพระราชมารดาและพระราชธิดาอันอบอุ่น งดงาม และเปี่ยมด้วยความรักความผูกพันอย่างยิ่ง